Hoop morgen weer naar Meagan te kunnen

Wat een dagen… Het zijn serieus de laatste loodjes die het zwaarst wegen. Het voelt als een blok beton die om m’n nek hangt en ik de hele dag mee zeul. Ben heel snel benauwd en longen zijn ook nog steeds pijnlijk. Zodra ik uit bed kom moet ik eerst even een uurtje op adem komen. Na het douchen ben ik gesloopt. Net als wanneer ik 2 trappen op ben gelopen. Dan moet ik écht even zitten om op adem te komen. Na dat uurtje weet ik ongeveer hoe de rest van de dag zal verlopen. Vooraf, in bed, weet ik nog niet hoe ik me voel. Dan kan het bij wijze van nog alle kanten op gaan. Ja, vast haast niet voor te stellen misschien.. Ben vanaf afgelopen woensdag niet weer bij Meagan geweest. Een behoorlijke tijd voor mijn doen. Wil wel wat zeggen over m’n conditie. Wandelen doe ik ook weinig de laatste dagen. Het is er domweg te koud voor. Hoop morgen weer naar Meagan te kunnen gaan. Rijden zal voorlopig nog niet lukken, denk ik. Maar wie weet, misschien zit ik er morgen zo ineens weer op. Dat is toch niet te zeggen op het moment wat ik morgen wel en niet kan. Ik ben al blij als ik morgen weer bij Meagan kan zíjn. Dan zie ik dan wel wat ik kan of niet. Zou een leuk verjaardagscadeautje zijn als het me morgen zou lukken om even te kunnen rijden. Nog een week om bij te tanken. De vorige keer bij kuur 4 was ik wel weer een soort van toe aan de volgende kuur. Nu hoop ik alleen maar dat de volgende zo lang mogelijk uitgesteld mag worden. Ik zie het nog niet voor me dat mijn lichaam de 6e en laatste kuur zal trekken. Morgen ben ik jarig. Een speciale dag zal dat worden.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>